Przy piłce Rolado, jeden zwód, drugi zwód, strzał i... goool! Kapitalna bramka! Jak to dobrze, że Turtleona ma tak doskonałego napastnika!!! Zawodnicy Ajaxu Panterdam nie mają wyboru, muszą postawić wszystko na jedną kartę! W przeciwnym wypadku przyjdzie im uznać wyższość bardziej utytułowanego przeciwnika! Szkoda, że tą samą gorycz porażki poznała tydzień temu nasza Wisła Gorilakov...

Piłkarskie mistrzostwa świata w Korei i Japonii wywołały prawdziwy boom w polskim światku gier komputerowych. W przeciągu dwóch miesięcy na rynku pojawiło się kilka interesujących tytułów, poświęconych właśnie piłce nożnej. Polscy gracze zobaczyli więc należący do serii FIFA World Cup 2002, a także wydane w tanich seriach Erę Futbolu i Piłkarskie Mistrzostwa Świata: Korea-Japonia 2002. Na płytach dołączanych do czasopism komputerowych zamieszczono zaś pięć kolejnych programów. Były to VIVA Football (CD Action), Liga Polska Manager 2002 (Niezbędnik Komputer Świata), Piłkarska Gorączka (Gry Komputerowe), Cool Soccer (Cybermycha) i Total Soccer 2000 (Świat Gier Komputerowych). Nie da się ukryć, że mężna postawa rodzimych dystrybutorów oraz mediów, chcących wykorzystać największy od 16 lat sukces polskiej reprezentacji, zasługuje na uznanie. Szkoda tylko, że nie dopasowali się do niej rodzimi producenci. Gry poświęcone piłce nożnej zapowiedziały dwie firmy: Manta (Polska Goola Quiz) i Techland (Pet Soccer). Żadna z nich nie zdążyła jednak z premierą swojego tytułu, tracąc na tym - jak sądzę - spore pieniądze.

Siedem lat, siedem gier minęło jak jeden dzień. Pierwszy Medal of Honor stworzył na nowo gatunek drugowojennych shooterów, ze swoją pamiętną misją na plaży Omaha, wzorowaną na Szeregowcu Ryanie. Potem bywało różnie, raz (albo kilka razy) gorzej, raz lepiej, ale najnowsze odsłony serii trzymały poziom - choć nie były ani odrobinę tak przełomowe jak nobliwy patriarcha serii - Allied Assault. To ma się jednak zmienić wraz z next-genowym MoH: Airborne. Tym razem ma być świeżo, przełomowo, innowacyjnie i tak, jak nigdy do tej pory.

I oczywiście będzie, nie ma co zaprzeczać. Pod jednym względem z pewnością Airborne przerośnie swoich poprzedników - rzecz jasna chodzi o grafikę. Tym razem programiści popuścili wodze fantazji i szarpnęli się na kreacje niespotykane wcześniej - bo i straszliwa moc konsol następnej generacji musi znaleźć jakieś ujście, prawda? Te przepotężne procesory, kosmiczne układy graficzne - trzeba to wykorzystać, tak samo jak zresztą siłę następnej generacji kart graficznych, procesorów wielordzeniowych i szybkich jak światło pamięci do pecetów. Gra powstaje na wszystkie next-genowe konsole oraz na piecyki - ale osobno.

O San Andreas napisałem już ponad 100 000 znaków, przeczytałem jeszcze więcej, grałem w nią do bólu, tak jak we wszystkie poprzednie części. Dzięki temu mogę spojrzeć na pecetową wersję chłodnym okiem. Z drugiej strony – trochę trudno jest mi się już nią ekscytować, ale nie przeczę, że nadal jestem grą zauroczony, co najlepiej świadczy o jej wartości.

Licznik przy recenzji GTA: San Andreas w wersji na PlayStation2 w tej chwili wskazuje ponad 110 000 odsłon. To sporo. Chcąc nie chcąc, będziecie musieli nabić go jeszcze trochę, gdyż naprawdę nie wyobrażam sobie, abyście podchodzili do tego tekstu nie mając pełnego obrazu całości. Zapraszam zatem – tutaj znajdziecie wszelkie informacje o fabule, innowacjach w systemie, świecie gry, uzbrojeniu, pojazdach, minigrach i dziesiątkach innych rzeczy, o których teraz nie jestem w stanie pamiętać. Mógłbym żywcem przekleić tutaj fragmenty z rzeczonego tekstu, San Andreas na PC jest bowiem niemal dokładną kopią tej konsolowej wersji, która bawi graczy na całym świecie już od października 2004. W niniejszej recenzji postaram się zamiast tego wymienić wszystkie zmiany, usprawnienia, przedstawić (drobne) zarzuty i wydać werdykt. W zasadzie mógłbym już na wstępie napisać: jest wspaniale, gra nadal jest ogromna, świetna i niesamowita, ale skoro już tu jesteście, z pewnością chcecie się dowiedzieć czegoś więcej. Zacznę więc. Od wad oczywiście...

Następca Enter the Matrix ma równie mocną markę co oryginał. Owszem, być może nie tak głośną i nie tak kultową, ale jeszcze lepiej rozpoznawalną. Tia... Już widzę te ironiczne uśmieszki na twarzach osób czytających powyższy tekst, już słyszę te paskudne, drwiące myśli, które przychodzą im do głowy. Fakt pozostaje jednak faktem. Aliasa znają nie tylko ludzie młodzi, nie tylko fani kina akcji i dopracowanych efektów specjalnych, ale i bardzo dojrzali, spokojni, stroniący od science-fiction dorośli! Dowodem potwierdzającym powyższą tezę są badania American Institute for Film and Television z siedzibą w Bostonie. Instytut ów wycenił swego czasu markę serialu na ponad 200 mln dolarów, podczas gdy za logo Matrixa dawał o 30 milionów mniej.

Sto twarzy, tysiąc ciuchów

Niedowiarki niedowiarkami, ale z zaskakującą niekiedy prawdą trudno jest polemizować. Trzeba zatem przyjąć jako pewnik to, o czym donoszą specjaliści i naukowcy. Zatem serial „Agentka o 100 twarzach" cieszy się wielką popularnością na całym świecie, zarówno w Egipcie, jak i Stanach Zjednoczonych czy Chile. Zdobył on też kilkadziesiąt cennych nagród, w tym tę najważniejszą - Złoty Glob. Otrzymała go Jennifer Garner, młoda aktorka wcielająca się w postać głównej bohaterki. Również i w grze wcieli się w postać Sidney Bristow, agentki CIA, która uwielbia przebieranki.

Return to Castle Wolfenstein to gra, na którą czekałem od momentu, kiedy ukazały się pierwsze doniesienia prasowe o pracach nad owym tytułem. Z radością witam każdego nowego FPP na moim komputerze, tym bardziej wiedząc, że jest to wznowienie hitu z lat mojej młodości;-). Jednak na takich tytułach spoczywa wielka odpowiedzialność - im lepszy tytuł, tym większe oczekiwania tłumu. Czy Id Software podołał zadaniu i udało mu się zadowolić większość graczy? Zaraz się o tym przekonamy.

Jako B.J. Blazkowicz (Polak?:-) powracamy do czasów II wojny światowej (Adolf i te sprawy ;-)), by raz i na zawsze udowodnić, że III Rzesza SUX!!, a także by na dobre rozprawić się ze wszystkimi Her ober firerami (czy jak im tam) i innymi SS'manami, zombiakami, szkieletami... No, tak to jest, jak naziści dokopią się do czegoś, do czego nie powinni. Jakby tego było jeszcze mało, prowadzą eksperymenty, z których wychodzą bardzo upierdliwi żołnierze. Z 'żyjącą' częścią przeciwników może być trochę zabawy, gdyż są nawet niegłupi. Przeładowują za rogiem, chowają się, uciekają, a nawet potrafią przybiec z drugiego końca "korytarza". Jest to już jeden plus. Krotko mówiąc, AI tych postaci stoi na przyzwoitym poziomie. Jednak, jeśli w grę wchodzą zombi, szkielety czy żołnierze pochodzący z nazistowskich eksperymentów, to AI traci tu znaczenie na korzyść sporej odporności i przesadzonej trudności. Wystarczy, że taki jeden zbliży się na kilka kroków i już po tobie - a to jest raczej mało zabawne :-(. Niekiedy 'gorsza' część przeciwników korzysta z elementu zaskoczenia, wychodząc ze ściany zza pleców, co może doprowadzić do łagodnego zawału serca.

Heroes of Might and Magic V. Trzeba pisać więcej? Chyba nie. W końcu to jedna z najważniejszych serii w historii gier i piszę to bez cienia wątpliwości. Serię HoMM znają przecież wszyscy, a jeśli ktoś w żadną jej część nie grał, uważany jest w środowisku graczy za ułomka. Nieważne czy HoMM się podoba czy nie, czy ktoś lubi krwawe gry FPP, czy horrory, nie ma to znaczenia, bo zagrać po prostu wypada, a w domyśle trzeba. I lepiej żeby się podobało…

Piąta część Hirołsów zaczyna się od ślubu. Są to jednak miłe złego początki, bo na ceremonii pojawiają się bardzo nietypowi i nieproszeni goście. Pan Młody, książę Nicolai, staje z nimi do walki, zaś jego małżonka czym prędzej zostaje z kościoła ewakuowana. Okazuje się, że całe miasto, w którym królewska para miała się związać, jest w oblężeniu. Nicolai zostaje zgładzony, a niedoszła towarzyszka jego życia - Isabel, żądna zemsty na oprawcach ukochanego, zawiera przymierze. Bardzo niefortunne przymierze zresztą, bo z Umarłymi...

Im bliżej września, tym bliżej premiery najnowszych wersji gier sportowych EA Sports. „Nowa FIFA!” ktoś zakrzyknie... taaak, też, ale nie tym razem. Teraz będzie o najszybszej grze zespołowej świata – hokeju na lodzie!

Jak co roku, EA Sports zaczęło informować o swoim nowym hokeju w czerwcu, niemalże co do dnia równo trzy miesiące przed zapowiadaną na 14 września premierą NHL 07. Zaczęło się najbardziej ogólnikowo jak tylko mogło. Pierwsza informacja prasowa EA mówiła po prostu o odnowieniu licencji z NHL i NHLPA (związek zawodowy hokeistów NHL). Uważni fani serii NHL mogą jednak doznać deja vu, gdyż podobne oświadczenie EA wydało już w grudniu ubiegłego roku. Tak też było, ale wtedy EA dostało licencję na wyłączność. Nowa umowa z czerwca bieżącego roku daje również prawo tworzenia i wydawania gier na licencji NHL 2K Games oraz innym firmom. EA i 2K Games koszty licencji już zapłaciły (a przynajmniej za najbliższy rok) i wzięły się ostro do pracy. Zatem jedziemy z koksem!

Na tę grę czekamy już grubo ponad dwa lata. Wygląda jednak na to, że Driver 3 wreszcie dotrze do sklepów. Co więcej, będzie w stanie rzucić wyzwanie nadchodzącemu Grand Theft Auto 4 i zmieść z powierzchni ziemi konsolowe przeboje pokroju Manhunt i True Crime: Streets of L.A., których dziś właścicielom Playstation 2 zazdroszczą niemal wszyscy właściciele PC.

ALF MIESZKAŁ U TANNERÓW

Głównym bohaterem gry jest raz jeszcze Tanner, doświadczony policjant zajmujący się kradzieżami samochodów. Nie, nie, powoli. To nie do końca jest tak, że główny bohater kradnie szybkie bryki i sprzedaje je mafii. To nie Grand Theft Auto. Tanner ma swój własny wóz, bardzo szybki zresztą, i ściga nim wszystkich tych złodziei, którzy odważyli się świsnąć nie swój pojazd. Czasem jednak zaczyna działać incognito, niczym rasowy tajniak. Wówczas nie cofnie się przed przywłaszczeniem samochodu należącego do kogoś innego. Powiem więcej, będzie mógł wskoczyć za kółko dowolnego pojazdu sunącego po ulicach komputerowego miasta. Pojeździ kabrioletami, murzyńskimi wagonami z siedzeniami obitymi skórą, szybkimi kobiecymi sportówkami i miejskimi taryfami. Pobawi się też ciężarówkami, a nawet spróbuje swoich sił na wodzie, w łodzi motorowej zwanej potocznie motorówką. W sytuacji krytycznej wyskoczy z wozu i przejdzie się piechotą. Skojarzenia z Grand Theft Auto: Vice City? Słusznie.

Jeszcze przed wkroczeniem na Ścieżkę Neo miałem nadzieję przeżyć prawdziwy szok. I przeżyłem. Pierwsze minuty spędzone przy grze przeleciały w oka mgnieniu, żuchwa w międzyczasie samoczynnie zbliżyła się do podłogi ruchem jednostajnie prostoliniowym, a z gardła wydobył się ciepły i niemal niesłyszalny dech. Wówczas też zadałem sobie pytanie – ile dostali bracia Wachowscy za to, by jakby nigdy nic odwrócić się na pięcie od projektu i odejść, beztrosko przy tym pogwizdując? Napiszę wprost – za te 99 złotych, które kosztuje The Matrix: Path of Neo, idźcie z ukochaną osobą do kina czy jakiejś przytulnej knajpki. Albo wykupcie wszystkie części Kurki Wodnej, dajcie na tacę, cokolwiek – tylko nie bierzcie recenzowanej tu gry. W sumie na tym stwierdzeniu zakończyłbym wypowiedź odnośnie nowego Matrixa, oszczędzając czasu zarówno Wam, jak i sobie. Jednakże gromy ciskane przez Kowala przebijają wszystko – podejrzewam, że przebiłyby się nawet przez każdą Samoobronę, nie mówiąc już o lekkiej niechęci do prezentowania takich crapów jak właśnie Ścieżka Neo...

Nadeszła wiekopomna chwila. Producent Mafii wreszcie pozwolił grze spokojnie spocząć na sklepowych półkach. Przypuszczam jednak, że tytuł ten raczej nie zagrzeje na nich miejsca.

Skąd wiem zapytacie, skoro gra jest w sprzedaży zaledwie od kilku dni? Otóż jakiś czas temu w siedzibie dystrybutora z własnej woli zamknęłam się w małym ciemnym pokoiku. Stał w nim wielki monitor podpięty do komputera, na którym to zainstalowana była właśnie Mafia.