Siedem lat, siedem gier minęło jak jeden dzień. Pierwszy Medal of Honor stworzył na nowo gatunek drugowojennych shooterów, ze swoją pamiętną misją na plaży Omaha, wzorowaną na Szeregowcu Ryanie. Potem bywało różnie, raz (albo kilka razy) gorzej, raz lepiej, ale najnowsze odsłony serii trzymały poziom - choć nie były ani odrobinę tak przełomowe jak nobliwy patriarcha serii - Allied Assault. To ma się jednak zmienić wraz z next-genowym MoH: Airborne. Tym razem ma być świeżo, przełomowo, innowacyjnie i tak, jak nigdy do tej pory.

I oczywiście będzie, nie ma co zaprzeczać. Pod jednym względem z pewnością Airborne przerośnie swoich poprzedników - rzecz jasna chodzi o grafikę. Tym razem programiści popuścili wodze fantazji i szarpnęli się na kreacje niespotykane wcześniej - bo i straszliwa moc konsol następnej generacji musi znaleźć jakieś ujście, prawda? Te przepotężne procesory, kosmiczne układy graficzne - trzeba to wykorzystać, tak samo jak zresztą siłę następnej generacji kart graficznych, procesorów wielordzeniowych i szybkich jak światło pamięci do pecetów. Gra powstaje na wszystkie next-genowe konsole oraz na piecyki - ale osobno.

Fabuła, ogólna konstrukcja i podstawowe założenia będą w każdej wersji gry dokładnie takie same, ale każdy z zespołów pracujących nad konkretną platformą ma się starać zoptymalizować grę właśnie pod nią, by wykorzystać jej wady i zalety. Dla właścicieli blaszaków to dobra wiadomość - raz, że nie dostaną zwykłych popłuczyn po konsolach, żadnych portów czy konwersji, a dwa, że mogą liczyć na coś lepszego niż prymitywny drużynowy deathmatch na maksymalnie szesnaście osób jeżeli chodzi o grę sieciową. Konsole niestety jeszcze poza ten etap nie wyszły.

Oczywiście, całe to gadanie o cudnej grafice, niesamowitym silniku fizycznym oraz podobnież niespotykanie realistycznym oddaniu postaci w grze, włącznie z mimiką i gestykulacją, jest rozmową czysto akademicką. Nie ma jeszcze ani jednego porządnego screena z Airborne, na widok którego można by się poślinić i pojęczeć z rozkoszy, prawda? I w normalnych warunkach z tego powodu nie pisalibyśmy jeszcze zapowiedzi... Ale warunki normalne nie są. Niezwykłe - o, takie są właśnie.

Cóż zatem niezwykłego niesie nam ów Airborne? Jak sama nazwa wskazuje - spadochroniarzy. Konkretnie zaś Boyda Traversa, starszego szeregowego z 82. Dywizji Powietrzno-Desantowej, amerykańskiej oczywiście. Do tej pory gry eksploatowały raczej dywizję 101., do której popularności walnie przyczynił się serial Kompania Braci. Mało kto wiedział, że ta zapomniana 82 Dywizja toczyła o wiele ciekawsze bitwy i miała ogólnie dłuższy szlak bojowy niż "stopierwsza". Chłopaki zaczęli jeszcze w Afryce, potem zrzucano ich na Sycylię i Włochy, następnie oczywiście D-Day i Normandia, operacja Market-Garden (i to dużo ciekawsza jej część niż to pitu-pitu 101 Dywizji) i wreszcie Ardeny i forsowanie Renu. W grze możemy się spodziewać wszystkich tych wspaniałych i mrożących krew w żyłach atrakcji - ale to jeszcze nie innowacja. Spadochroniarzami graliśmy już wcześniej, prawda? Nie, nieprawda - sam sobie zaprzeczę. Graliśmy zwykłą piechotą, o której się mówiło, że spadła na spadochronach. Sami przecież nie skakaliśmy, nie?